Spravia (d. Budimex Nieruchomości) – analiza klauzul dot. ścian działowych

Wstęp

W naszych dotychczasowych materiałach omawialiśmy dotychczas ogólne (np. w tej publikacji link), poniższa seria artykułów ma natomiast na celu przedstawienie Państwu analizy dotyczące konkretnych klauzul stosowanych przez konkretnych deweloperów.

Klauzule stosowane przez dewelopera (zanonimizowane fragmenty umów)

1) Postanowienie z § 5 ust. 2 umowy deweloperskiej (w niektórych umowach był to inny numer ustępu tego paragrafu, ale treść zawsze była identyczna)  zawierające klauzulę abuzywną polegającą na powołaniu się na Rozporządzenie Ministra z 2012 r. oraz normę PN ISO 9836:1997 w sposób wprowadzający w błąd (tj. stwierdzając, że stałe ściany działowe wewnętrzne mogą być zgodnie z nią wliczane do powierzchni użytkowej lokalu – taki wniosek wynika z odczytania tego postanowienia wraz z rzutem lokalu oraz jego standardem):

2) Prospekt informacyjny (część ogólna) załączony do umowy deweloperskiej. Fragment dot. sposobu wyliczenia pow. użytkowej:

3) Załącznik do umowy deweloperskiej w postaci Karty lokalu zawierającej jego rzut
(z błędnym oznaczeniem trwałych ścian wewnętrznych jako demontowalnych w rozumieniu normy PN-ISO) oraz wskazanie na dole postanowienia (również stanowiącego klauzulę abuzywną), w której powtarzają Państwo wyliczenie powierzchni użytkowej w oparciu o Rozporządzenie Ministra z 2012 r. oraz normę PN ISO 9836:1997:

4) Prospekt informacyjny (część szczególna) załączony do umowy deweloperskiej w zakresie standardu wykończenia lokalu, w którym wskazuje się, że ściany działowe wewnątrzlokalowe mają charakter trwały (czyli w oczywisty sposób niepodlegające demontażowi):

5) Załącznik do umowy ostatecznej w postaci karty lokalu, w której deweloper potwierdził ostateczną powierzchnię znajdującą się pod ścianami działowymi oraz ponowił informację o zastosowaniu normy PN-ISO z 1997 r.:

Podstawa prawna roszczeń oraz ich wyliczenie

W przypadku potwierdzenia abuzywności ww. klauzul konsumentowi przysługuje roszczenie w postaci żądania zwrotu części ceny jako świadczenia nienależnego (art. 410 k.c.) obejmującej koszt m2 powierzchni znajdujących się pod ścianami działowymi. Wysokość roszczeń to iloczyn m2 ww. powierzchni, którą Państwo sami wskazali w ostatecznych pomiarach geodezyjnych oraz ceny m2 wynikającego z umów deweloperskich. Tym samym wysokość roszczeń jest jednoznaczna i nie wymaga wiedzy eksperckiej, np. jeśli deweloper doliczył 3,5 m2 pod ścianami działowymi i pobrał 12.000 zł za m2 powierzchni użytkowej, to roszczenie wynosi:

3,5 m2 x 12.000 zł = 42000 zł plus odsetki ustawowe za opóźnienie

Odsetki ustawowe za opóźnienie wynoszą w ostatnich latach ok. 10% w skali roku i są liczone od daty wskazanej w przedsądowym wezwaniu do zapłaty, przy czym niekiedy w umowach deweloperskich występują postanowienia, które pozwalają na liczenie odsetek od wcześniejszego momentu, np. jeśli deweloper zastrzegł rozliczenie nadwyżki ceny najpóźniej do dnia przekazania lokalu albo podpisania umowy ostatecznej.

Podsumowanie

Jak wynika z powyższej analizy, klauzule stosowane przez dewelopera mogą być uznane za niedozwolone, a w efekcie nieważne/bezskuteczne. W takim przypadku konsumentowi przysługuje żądanie o zwrot nadpłaconej ceny za doliczone m2 znajdujące się pod ścianami działowymi.

Jeśli w swojej umowie miałeś zbliżone klauzule to zgłoś się do nas i za darmo przeanalizujemy ją dla Ciebie.